حجت‌الاسلام علی بهجت ضمن اشاره به شاخص‌ترین ویژگی‌های پدر خویش، از سرنوشت نامعلوم چمدانی سخن گفت که آیت‌الله بهجت اسرار مگوی خود را در آن نگهداری می‌کرد.

به گزارش خبرنگار آیین و اندیشه خبرگزاری فارس، به مناسبت 27 اردیبهشت ماه، سالروز رحلت حضرت آیت‌الله بهجت، گفت‌وگوی مشروحی با فرزند این فقیه ربانی انجام دادیم که بخش اول آن تقدیم خوانندگان گرامی می‌شود.

پدرم اسرار مگوی خود را مگو گذاشت/ راز چمدان آیت‌الله بهجت چه بود؟

حجت‌الاسلام و المسلمین علی بهجت در ابتدای این گفت‌وگو بیان داشت: زندگی پدرم دو جهت داشت: بخشی از زندگی ایشان، جهت فیزیکی آن است که در خانواده و دوستان مطرح بود و گوشه‌هایی از آن به ما رسیده است ولی جهت دیگر؛ زندگی درونی ایشان بوده که نه خودشان راجع به عواملی که در شخصیت ایشان موثر بوده صحبت و راهنمایی می‌کردند و نه حتی مدارک و آثار و نامه‌هایی را که از علمای مختلف داشتند و ما می‌توانستیم از آن بهره ببریم را نشان می‌دادند.

وی افزود: معمولا یک چمدانی داشتند که این مدارک و نامه‌های علمای بزرگ به ایشان را در آن گذاشته و قفل کرده بودند که در دسترس ما نباشد. حدود یکسال قبل از رحلتشان آن چمدان را از من خواستند. بنده چمدان را برای ایشان بردم و بعد دیگر از آن چمدان خبری نشد. نمی‌دانیم که چه شد. یقین داریم از منزل بیرون نرفته ولی دیگر نیست.

وی تأکید کرد: ایشان اسرار مگوی خود را واقعا مگو گذاشتند. ما یک سری اطلاعات از ایشان به صورت کم و کوتاه و پراکنده به دست می‌آوردیم. این اطلاعات به صورت معما برای ما باقی بود. بنده چون فارغ التحصیل فلسفه بودم، عادت داشتم باور خیلی چیزها برایم با برهان و دلیل باشد. باید به یقین صد در صد می‌رسیدم و ادله 20 درصد و 50 درصد برایم کافی نبود. لذا به زندگی و تحصیل خود مشغول بودم و فقط لوازمات ضروری زندگی ایشان را تهیه می‌کردم.

علامه جعفری فرمود: تمام کارهایت را رها و به این پیر خدمت کن!

فرزند آیت الله بهجت در بخش دیگری از گفت‌وگوی خود با فارس به ماجرای حضور علامه جعفری در خانه‌شان اشاره کرد و افزود: میان کارهایم روزی چند ساعت را به ایشان اختصاص می‌دادم و در خدمتشان بودم و بقیه را به اتاق خود در بیرون و خوابگاه که حجره‌ای بود می‌رفتم و مشغول کارهای شخصی‌ام می‌شدم. تا اینکه در سال 1363 علامه جعفری یک روز که از منزل آیت الله بهجت بیرون می‌رفت، با حرف‌هایش یک تلنگری به من زد.

وی ادامه داد: علامه جعفری به من گفت که تو تمام کارهایت را رها کن و به خدمت ایشان بیا. علامه جعفری با آن لهجه شیرین و غلیظ ترکی گفت: «تو عقلت نمی‌رسه که این کیه!» علامه وقتی از احوالاتم پرسید و من گفتم که درس‌های فلسفه و ریاضیات و ستاره‌شناسی و عرفان را خوانده‌ام، خیلی برایش جای تعجب بود که چطور توانسته بودم اینها را در قم بخوانم. من هم به شوخی به ایشان گفتم که استاد اینجا مجانی بود و من هم نشستم و خواندم.

فرزند آیت‌الله بهجت گفت: علامه به من فرمود حالا یک چیزی می‌گویم گوش کن. گفتم آقا می‌شنوم. گفتند نه باید عمل کنی. گفتم آقا چطور به مجهول مطلق عمل کنم؟ به چیزی که نمی‌دانم چطور عمل کنم؟ علامه با همان لهجه خود گفتند دست بردار، من برایت می‌گویم. تو تمام کارهایت را رها کن و بیا خدمت همین پیر را بکن.

بهجت ادامه داد: تو گفته‌هایش را یادداشت کن و ضبط کن که نه می‌شناسی‌اش و نه می‌گذارد که بشناسی‌اش. من قم و تهران و مشهد و نجف و عراق و شیعه و سنی را دیده‌ام؛ همین یکی آخرش مانده است. وقتی او را از تو گرفتند، آن وقت می‌فهمی که بوده! بنده در آن زمان مشغول تحصیل بوده و کار فراوان داشتم و در دانشکده بودم. ادامه مطلب...

 تعجب نکنید این اسم فیلمی با کارگردانی رامبد جوان هستش. فیلمی با محتوی ، اما چه محتوایی  ...  به به  ... واقعا محتویات اخلاقی فیلم انقدر زیاده که فیلمای خارجی پیشش کم آوردن . می خوای بدونی چه چیزای مفیدی توی این فیلم موجود هستش که می خواد از کانال های ملی جمهوری اسلامی ایران پخش بشه ؟؟ راستی خیلی وقت پیشا توی سینماهای جمهوری اسلامی ایران اکران شده ، تااازه سی دی هاش هم خیلی وقته با مجوز جمهوری اسلامی ایران در سراسر ایران عرضه شده . نکات مفیدش رو با هم میبینیم :
 همین اولش هنوز دارن اسماشو می نویسن که دوربین زوم میشه رویه ماشین که پسرا دم مدرسه ی دخترا اومدن دختر بازی

ادامه مطلب...

 وقتی به خواستگاریم اومد به گفته ی خودش پنجاه هزار تومن هم نداشت، هیچی نداشت،نه خونه و نه ماشین،نه سربازی رفته بود ونه.... 
  من همیشه توی رویاهای قبل از ازدواجم مثل بیشتر دخترا بلند پروازیهای زیادی میکردم فکر میکردم که به جای تالار پذیرایی توی یه باغ جشن بگیریم ، به جای ماشین عروس یه  کالسکه با اسبای سفید تزیین کنیم ،به جای برف شادی یا نقل، گلها رو پر پر کنن بپاشن رو سرمون و خیلی رویاهای بسیار عجیب دیگه که الان که یادم میفته خندم میگیره
  وقتی اومد خواستگاریم گفت<< هیچی ندارم>>
ادامه مطلب...

 
مقطع متوسطه بودم، کم کم دیدم اووه چه محیطی، دبیرستان که میگفتن اینهههه؟؟.... دلخوشی همه دخترا شده متلکای سر راه مدرسه که پسرا بارشون میکنن........ صندلیا پرنقاشیای چشم همراه اشک و قلبای تودرتو ویه قلب تیر خورده، حرفایی مثل دوست دارمو دوسش داریو دوسم داریو عاشقتم و ....... خلاصه...... اولش برام مفهوم نداشت که این حرفا یعنی چی؟

بعدش فهمیدم پـَ ه ،بعضی ازدخترا با جنس مخالف دوست میشن تا خلاء عاطفیشون رو پرکنن....... با یه گروه تبهکاران آشنا شدم چندتا رفیق بودن که فقط راجع به پسرا حرف میزدن،چقدر کار بلد بودن یکی یه نشونی میداد بقیه میفهمیدن کدوم پسرو میگه.......با یکیش که آروم تر از بقیه بود باب رفاقت رو باز کردم. اسمش الهام بود،ازش پرسیدم "دردت چیه؟چرا با نامحرما گفتمان میکنی، دل میدی قلوه میگیری؟؟"
"(( گفت دوسش دارم!!!! ادامه مطلب...